De afgelopen jaren waren niet de makkelijkste van mijn leven. In april 2022
belandde ik voor de tweede keer in een burn-out. Mijn realiteit kwam onder druk te staan.
Wat deed ik in godsnaam verkeerd? Hoe meer ik probeerde grip te krijgen op de situatie,
hoe meer die me leek te ontglippen. Ik kwam terecht in een diep gat, een plek waar
mijn grootste angsten en donkerste gedachten de scepter zwaaiden,
en waaruit ontsnappen onmogelijk leek. Dus daar zat ik dan, in onmin met mezelf
en de wereld waarin we leven, wachtend tot de zon weer op zou komen.
Dat wachten duurde zo lang dat het uiteindelijk veranderde in berusting.
Ik leerde dat de ziel zich niet laat dwingen en dat tijd relatief is. Ik leerde de stilte in mezelf
toe te laten en te waarderen, en sloot langzaam maar zeker vriendschap met mijn schaduw.
De schaduw die er nooit had mogen zijn en al die tijd had gewacht om gezien te worden.

Vanaf dat moment veranderde alles. Niet van vandaag op morgen, maar stap voor stap.
Ik vond opnieuw adem en zag steeds meer lichtjes verschijnen in de duisternis.
Mijn verlangen om te ontdekken kwam terug tot leven, en langzaam leken de juiste dingen
één voor één op mijn pad te komen. Ik kwam in contact met breath- en bodywork
en met allerlei tools en rituelen die me hielpen om lichaam en geest opnieuw met elkaar te verbinden.
Die verbinding was lang zoek, en de afstand was door de jaren heen alleen maar groter geworden.
Mijn lichaam werd daarin mijn grootste spiegel. Fysieke pijn en blessures waren al sinds mijn tienerjaren
een terugkerend thema in mijn leven. Ik begon te zien hoe sterk mijn lichaam had vastgehouden
aan wat ooit veilig voelde. Powerliften werd voor mij een eerste fysieke stap
in iets veel diepers: van begrijpen en controleren, naar voelen en vertrouwen.
Een voortdurende oefening in loslaten, aanwezig zijn en luisteren naar wat klopt.

In maart 2025 had ik een ervaring die alles samenbracht: ‘She unlocks, a celebration of life’.
In de aanloop voelde ik dat er iets belangrijks stond te gebeuren, alsof het laatste ontbrekende
stukje van de puzzel recht voor m’n neus lag, maar ik er nét niet bij kon. Tot mijn lichaam ingreep.
Een week voor het event besloten mijn knieën het op te geven door een acute blessure.
Plots was zelfs voortbewegen zonder hulpmiddelen onmogelijk. Wat ik had weggeduwd,
kwam opnieuw naar de oppervlakte, maar deze keer bleef ik aanwezig.

De nacht voor het event beleefde ik iets dat ik het best kan omschrijven als een visioen.
Ik droomde over een intense fysieke en emotionele crisis, waarbij mijn benen in brand leken te staan
en waarop ik uit de oefening werd gehaald. En zo is het ook gegaan.
Plots werden mijn blinddoek en hoofdtelefoon weggenomen. Mijn lichaam ging door een golf
van intensiteit, maar iets in mij koos ervoor om te blijven, en ik voelde een diep vertrouwen in het proces.
Achteraf leken mijn benen niet te reageren, maar ik voelde geen angst, alleen aanwezigheid.
Langzaam kwam mijn lichaam weer in beweging. Ik kon opnieuw zitten,
staan en zelfs een beetje dansen, wat daarvoor ondenkbaar was. Het was geen genezing.
Het was een ontmoeting tussen licht en donker, tussen controle en overgave,
tussen alles wat ik was geweest en wat zich wilde openen. Ik heb mogen voelen hoe ik gedragen werd.
Hoe ik gewoon mocht zijn en mocht ontvangen, en daar ben ik eeuwig dankbaar voor.

Ik ben lang boos geweest op mezelf. Boos omdat het me te veel moeite kostte om in de pas te lopen,
en omdat ik voelde dat het me nooit echt zou lukken, hoe hard ik ook probeerde.
Later was ik boos om een heel andere reden: omdat ik zag hoezeer ik mezelf tekort heb gedaan
door zo in te gaan tegen mijn eigen natuur.

Ik ben nog steeds bezig mezelf te vergeven voor alle momenten waarop ik mezelf niet kon dragen
zoals ik dat vandaag kan. En dat is oké. Dit werk is nooit klaar. Er is altijd nog een diepere laag
en er blijven altijd nieuwe uitdagingen komen. Maar ik geef mezelf de toestemming
om onderweg te zijn én te genieten van de reis. Om het pad te bewandelen dat mijn ziel gekozen heeft.
Niet omdat het moet, maar omdat het klopt.